De Paravang in Blankenberge krijgt opnieuw een grondige restauratie. De stad ontvangt daarvoor bijna 150.000 euro steun van de Vlaamse overheid. Het windscherm met zitbanken in de jachthaven kampt al geruime tijd met roest en slijtage, vooral aan het ijzerwerk. De effectieve werken zullen vermoedelijk pas na de zomer van volgend jaar starten.
De Paravang, ook wel aangeduid als paravent of windscherm, is oost-west georiënteerd en werd opgetrokken in 1908. Aan de ene zijde kijkt het bouwwerk uit op de jachthaven, aan de andere kant op het Leopoldpark. Het werd ontworpen om wandelaars beschutting te bieden tegen wind en slecht weer, in een periode waarin Blankenberge uitgroeide tot een luxe-badplaats.
Getuige van badcultuur vóór de Eerste Wereldoorlog
Het monument vormt een tastbare herinnering aan de badcultuur van vóór de Eerste Wereldoorlog. De Paravang past binnen het elitaire kusttoerisme van het begin van de 20e eeuw en is opgevat als een dubbele, open wandelgang.
De constructie bestaat uit donkergroen geschilderde dragers met witte rozetten, die een sobere maar functionele glazen wand ondersteunen. De geajoureerde overkragingen geven het geheel een lichte uitstraling. Aan beide zijden van de wand zijn houten zitbanken voorzien. Aan de kant van de jachthaven wordt het geheel afgewerkt met een gietijzeren balustrade.
Opvallend dak met eclectische decoratie
Het doorlopende zadeldak, waarvan de nok parallel loopt met de straat, is aan de onderzijde en de zijkanten bekleed met houten beplanking. Aan beide uiteinden wordt het dak afgesloten met een decoratief open dakspant met geschoorde nokstijl.
De dakbedekking is bijzonder verfijnd uitgewerkt en vertoont neogotische en exotische invloeden. Geglazuurde dakpannen in verschillende tinten groen en blauw worden gecombineerd met nokpannen waarin witte schelpmotieven zijn verwerkt. Donkerbruine pinakels, spitsvormige gotische torentjes met hogels, markeren het ritme van het dak. Op regelmatige afstanden zijn die hogels hoger uitgewerkt en wordt de dakhelling extra benadrukt door halfronde rode tegels. Witte schelpmotieven keren op meerdere plaatsen terug en bepalen mee het decoratieve karakter.
Restauraties in het verleden en nieuwe ingreep
De Paravang werd eerder al gerestaureerd. In 1993 voerde studiebureau Haegebaert uit Oostende een restauratie uit, waarbij onder meer een deel van de daktegels, pinakels en rozetten werd vernieuwd. Ondanks die ingreep kreeg het monument nadien te weinig structureel onderhoud.
Vandaag is vooral het ijzerwerk zwaar aangetast door roest, mede door de blootstelling aan de zee. Daarom wordt de restauratie opnieuw in fases aangepakt. In een eerste fase worden de ijzeren onderdelen behandeld en beschermd tegen verdere corrosie. Dat moet voorkomen dat de schade zich in de toekomst verder uitbreidt. In een tweede fase volgen het dak, het timmerwerk en het schrijnwerk.
De totale kostprijs van het project bedraagt 251.000 euro. Vlaanderen neemt via het Agentschap Onroerend Erfgoed 59 procent van dat bedrag voor zijn rekening. De stad Blankenberge betaalt het resterende deel. Een eerste zoektocht naar een aannemer leverde nog geen resultaat op. Er volgt een tweede ronde, waardoor de start van de werken vermoedelijk pas na de zomer van volgend jaar mogelijk is.
