Blankenberge zet iconische gebouwen te koop om investeringsplan te financieren

Onze houdt de cijfers formeel binnen de perken, maar betaalt een hoge prijs: vastgoedverkopen, schulden en risicovolle aannames moeten het financiële plaatje tot 2031 overeind houden.

Formeel gezond, in werkelijkheid op het randje

Het nieuwe meerjarenplan voldoet aan alle Vlaamse begrotingsregels. Elk jaar blijft er geld over, en in 2031 houdt de stad nét genoeg lucht om leningen terug te betalen zonder in de rode cijfers te belanden. Toch waarschuwt de eigen financiële dienst: de buffer is smal. In 2028 zakt een cruciale indicator zelfs onder nul, wat erop wijst dat de geplande investeringen aan de bovengrens zitten van wat verantwoord is.

De dagelijkse werking van onze stad en OCMW levert steeds overschot op, maar grote projecten vragen extra middelen. Die komen niet uit de gewone inkomsten – ze moeten elders vandaan gehaald worden.

Noordzeezwembad en Casino moeten miljoenen opbrengen

Daarom kiest het bestuur voor een opvallende strategie: belangrijke stadsgebouwen worden verkocht. Het Noordzeezwembad moet in 2028 vijftien miljoen euro opleveren, het Casino twee jaar later tien miljoen. Ook de Strandjutter, de Bezaan en d’Hoogploate staan op de lijst.

In de eigen beleidsplannen noemt de stad dit “het grootste financiële risico” van het hele verhaal. Als kopers minder willen betalen, of als de verkoop langer duurt dan voorzien, klopt de begroting niet meer. Dan moet de stad extra lenen. Wat er na 2031 nog overblijft van het stedelijk patrimonium, is onduidelijk.

Zorgcentra buiten de boeken, risico blijft binnen

Ook op het vlak van zorg en welzijn verandert er fundamenteel iets. Woon- en dagzorgcentra verdwijnen uit de stadsboekhouding en gaan naar een nieuwe Welzijnsvereniging. De stad blijft wel financieel verbonden: ze geeft jaarlijks forse werkings- en investeringssubsidies, en staat borg voor leningen tot 31,5 miljoen euro, af te betalen over dertig jaar.

De subsidies zouden na een piek jaarlijks dalen met 265.000 euro, wat op termijn de druk moet verlichten. Tegelijk erkent het bestuur dat vergeten kosten of problemen bij de vereniging terugslaan op de stadsfinanciën. Als borg blijft Blankenberge uiteindelijk verantwoordelijk.

Personeel kost meer, onzekerheden stapelen zich op

De stad telt ruim vierhonderd voltijdse medewerkers, verspreid over allerlei diensten. De loonkosten stijgen van 29,4 naar 33,3 miljoen euro. Ook de jaarlijkse bijdragen aan politie en brandweer klimmen, inclusief vaste subsidies voor investeringen.

De financieel directeur somt bijkomende risico’s op: een mogelijk nieuw vakbondsakkoord, onduidelijkheid over federale kortingen op pensioenbijdragen, en een verwachte toename van leefloonaanvragen door strengere werkloosheidsregels. Meer hulpvragen betekenen hogere uitgaven én meer werkdruk, mogelijk zelfs nood aan extra personeel.

Dossiers met grote impact blijven vaag

Sommige grote thema’s zitten nauwelijks in de cijfers. Sport Vlaanderen sluit het Centrum Blankenberge, maar de stad vernam dat pas laat. Voorlopig staat enkel 250.000 euro per jaar ingepland voor personeelskosten in het domein Koning Boudewijnlaan. De echte impact op exploitatie, investeringen en financiering moet nog blijken.

Daarnaast hangt er een juridische procedure rond een activeringsheffing, met mogelijk 117.300 euro terugbetaling. Ook de dividenden en subsidies van intercommunales zoals Farys, IVBO en het Klimaatbedrijf zijn onzeker. Het financiële verhaal van de kuststad hangt dus niet alleen af van eigen keuzes, maar ook van beslissingen elders.

Wat merkt de inwoner ervan?

Op korte termijn verandert er voor ons Blankenbergenaars weinig zichtbaars. Belastingen blijven op hetzelfde niveau, en de stad biedt nog steeds dezelfde diensten aan: van kinderopvang tot sport en cultuur. Achter de schermen wordt die continuïteit echter betaald met verkochte gebouwen, hogere schulden en optimistische aannames over subsidies en vastgoedprijzen.

Het goedgekeurde meerjarenplan is een duidelijke politieke keuze: Blankenberge wil blijven investeren, niet saneren. Of dat lukt, hangt af van de vastgoedmarkt, hogere overheden en externe partners. De komende jaren zal blijken of de verwachtingen uitkomen, of dat inwoners uiteindelijk toch de rekening gepresenteerd krijgen.