Overlijden van Laurens Strubbe staat niet op zichzelf
Op 13 december 2025 overleed de 29-jarige treinbestuurder Laurens Strubbe (foto met toestemming van de familie). Hij werkte voor de NMBS. Volgens meerdere interne bronnen binnen het spoorbedrijf kadert zijn overlijden in een bredere problematiek rond mentale belasting bij treinbestuurders.
In vier maanden tijd stapten drie spoorwegmedewerkers uit het leven in het depot Brugge/Oostende. Interne getuigen, die anoniem wensen te blijven, spreken van een alarmerende situatie. Zij waarschuwen dat zonder structurele veranderingen nieuwe drama’s niet uitgesloten zijn.
De mentale druk op treinbestuurders is volgens hen groot. Onregelmatige werkuren, een hoge verantwoordelijkheid en de confrontatie met traumatische incidenten maken het beroep zwaar, zeker op lange termijn.
Beperkte begeleiding na traumatische incidenten
Treinbestuurders worden tijdens hun loopbaan regelmatig geconfronteerd met aanrijdingen waarbij personen bewust voor een trein springen. Volgens interne bronnen krijgen bestuurders na zo’n incident één dag begeleiding. Daarna wordt verwacht dat zij opnieuw aan het werk gaan.
Wie langer thuis wil blijven, krijgt wel een attest arbeidsongeval, maar moet zelf naar de huisarts om ziekteverlof aan te vragen. Hoe lang dat verlof duurt, hangt volledig af van die arts. Door het stigma rond psychische klachten verschillen adviezen sterk. Veel bestuurders keren daardoor snel terug naar het werk, uit vrees voor extra controles of problemen met de arbeidsgeneesheer.
De eerste opvang gebeurt volgens getuigen door instructeurs of leidinggevenden zonder psychologische opleiding. Zij zorgen voor praktische zaken, zoals vervoer naar huis en administratie. Nadien krijgen betrokkenen een brochure met contactgegevens van een externe firma. Verdere hulp is niet verplicht en hangt volledig af van eigen initiatief.
Volgens medewerkers vormt de aanwezigheid van een hiërarchische figuur tijdens die eerste opvang een extra drempel. Kwetsbaarheid tonen blijkt moeilijk. Er wordt gepleit voor verplichte gesprekken met een psycholoog die onmiddellijk beschikbaar is, los van de hiërarchie.
Verlof en financiële drempels
Voor Laurens Strubbe woog deze realiteit zwaar. Tijdens zijn loopbaan maakten twee personen een einde aan hun leven onder zijn trein. Na het laatste incident bleef hij de beelden herbeleven. Familieleden merkten dat hij hier ernstig onder leed en nood had aan rust.
Toch blijkt verlof binnen de NMBS volgens meerdere interne getuigen moeilijk te verkrijgen. Verlofaanvragen zouden vaak worden geweigerd, waarbij medewerkers met een gezin voorrang krijgen. Alleenstaande treinbestuurders zien hun aanvragen volgens diezelfde bronnen regelmatig afgekeurd.
In 2025 en de jaren voordien werden ook Laurens’ verlofaanvragen herhaaldelijk geweigerd. Daardoor kreeg hij weinig kans om afstand te nemen van het werk.
Daarnaast ervaren veel treinbestuurders een financiële drempel om het bedrijf te verlaten. Wie stopt vóór tien jaar dienst, moet een onkostenvergoeding betalen. In het eerste jaar bedraagt die 10.000 euro. Dat bedrag daalt nadien, maar blijft volgens medewerkers zwaar doorwegen. Dit zorgt voor een gevoel van vastzitten, ook wanneer het werk mentaal niet meer haalbaar voelt.
Eenzaamheid en werkdruk
Volgens een anonieme NMBS-medewerker wordt het beroep vaak voorgesteld als een droomjob. De realiteit blijkt anders. Bestuurders werken lange shiften alleen in de cabine, soms meer dan acht uur, zonder muziek of gesprek. Nachtshiften verlopen in volledige duisternis.
Die eenzaamheid laat weinig ruimte om gedachten te verzetten, zeker na ingrijpende gebeurtenissen. Begrip wordt vooral gevonden bij collega’s, niet in het officiële opvangsysteem.
Dezelfde getuige wijst ook op een toegenomen werkdruk door strengere controles en zware shiften. Treinbegeleiders krijgen daarnaast te maken met verbaal en fysiek geweld van reizigers, soms met ziekenhuisopnames tot gevolg.
Oproep tot maatschappelijk debat
Begin december 2025 ging Laurens met vrienden op weekend. Tijdens dat verblijf sprak hij openlijk over hoe moeilijk het voor hem bleef om het laatste spoorincident los te laten. Zijn naasten zagen hem het afgelopen jaar steeds minder, mede door het structureel weigeren van verlof.
De familie hoopt dat zijn overlijden geen stil drama blijft. Zij roepen op tot een ernstig maatschappelijk debat over mentale gezondheid bij treinpersoneel, de begeleiding na traumatische incidenten en het personeelsbeleid binnen de NMBS.
Volgens hen is verandering nodig, vóór er opnieuw levens verloren gaan.
nooit kijk ik nog met dezelfde ogen naar een binnenrijdende trein in het station ; ik zou kushandjes willen werpen naar die anonieme machinist(e), achter dat piepkleine raampje ! hopelijk verloopt jouw rit zonder incidenten ; ik realiseerde mij echt niet, dat dit beroep psychisch zo zwaar is.
Ik heb jaren geleden een treinbestuurder leren kennen op de camping. De man was zeer behulpzaam. Spijtig kon hij niet meer gaan werken omdat hij weer een geval van zelfmoord had voorgehad, speciaal detail de vader van het slachtoffer zat op die trein. Sterkte gewenst.
Ik ben zelf vele jaren treinbegeleider geweest. Aantal jaar en depot ga ik niet geven voor anonimiteit te bewaren (zegt al genoeg denk ik) Ik kan enkel beamen wat hier in het artikel staat
Mijn neef Bjorn pleegde in juli 2017 zelfmoord door voor een goederentrein te springen. Hij was toen pas 23j. en worstelde met een zware burn-out op zijn werk, wat hij nochtans graag deed en zijn baas was ook heel menselijk en tevreden over zijn werk. Maar er kwamen nog een onverwachte relatiebreuk, dood van zijn oma en trauma’s uit zijn verleden bovenop. We mochten hem na het ongeval niet meer zien maar de begrafenisondernemer zei dat zijn gezicht alleen een paar schrammen had.
Ik begrijp dus hoe mentaal zwaar het is voor een treinbestuurder, vooral ook als hij dit al enkele keren moest meemaken. Dus mentale begeleiding en psychologische ondersteuning zijn écht nodig! Ik wens de familie heel veel sterkte…
De eerste rit die een treinbestuurder maakt, na een persoonsongeval wordt begeleid door een instructeur of een coach. Helaas zijn deze mensen niet of onvoldoende opgeleid voor die taak.
ben treinbestuuder op pensioen,heb ook een ongeval gehad met 2 doden,jonge mensen,heb na zoektocht op fb contact gehad met de familie van de 2 slachtoffers,dat gesprek met die familie deed deugd,ik denk nog dagelijks aan dit ongeval,de familie zei ook,jij treft geen schuld.