Vandaag, op Gedichtendag, trapt de Poëzieweek af. Voor die gelegenheid hebben ambassadeurs van InclusieAmbassade een gedicht geschreven dat aandacht vraagt voor mensen met een beperking.
Creatieve oproep tot gelijkwaardigheid
InclusieAmbassade werkt samen met ambassadeurs die allemaal ervaringsdeskundig zijn. Zij zetten zich in voor een samenleving waarin iedereen meetelt. Voor de Poëzieweek bundelden zij hun krachten om hun boodschap poëtisch te verwoorden.
Het gedicht draagt de titel ‘I(nc)lusie’ en speelt met beelden van kleuren die met elkaar in gesprek gaan. Regenboog en zwart, rood en paars, bruin en groen: ze ontspringen allemaal aan dezelfde lichtbron. Die symboliek verwijst naar de kern van de boodschap. We zijn allemaal gelijkwaardig, ongeacht onze verschillen.
Meer dan mooie woorden
De schrijvers benadrukken dat inclusie geen loze belofte hoeft te blijven. Het vraagt wel om meer dan goede intenties op papier. Echte inclusie ontstaat wanneer mensen met een beperking in het dagelijkse leven zichzelf kunnen en mogen zijn. Niet alleen in beleidsteksten, maar ook in de praktijk van alledag.
Het gedicht ontstond dankzij de inbreng van acht ambassadeurs: Tess Van Deynse, Debby Rombaut, Jessica Landuyt, Marcia Verhulst, Tim Claerhout, An Vanderstraeten, Maarten Genbrugge en Stijn Vandamme. Hun gezamenlijke stem geeft vorm aan een oproep die niet enkel vandaag, maar het hele jaar door relevant blijft.
Gedacht:
I(nc)lusie
Ik zie een regenboog praten met zwart over wit
Ik zie rood onderhandelen met paars over geel
Ik zie bruin zich afvragen of groen hem niet beter afgaat
Ik zie blauw de bovenhand nemen over grijs
En ik…
Ik vraag me af
of dit alles
niets meer is
dan een variatie
die in essentie ontspringt
van één en dezelfde lichtbron.
Inclusie
is geen illusie
wanneer iedereen
niet enkel in woorden zinnen en besluiten
maar in samenleven dag na dag
zichzelf
mag en kán
zijn.
