Deze week neemt Knokke-Heist en het Sint-Bernardusinstituut afscheid van Hugo Van Dycke. Voor velen was hij meer dan een collega of oud-leerkracht. Hij was een vaste waarde. Iemand die bleef, ook toen zijn loopbaan officieel was afgerond. Het afscheid van Hugo Van Dycke raakt daarom diep binnen de schoolgemeenschap.
In 2019 sloot Hugo zijn carrière af na 39 jaar in het Sint-Bernardusinstituut. Bij dat moment hoorde een korte tekst, typisch Hugo. Met milde zelfspot keek hij terug op de tijd die voorbij was, maar vooral vooruit op wat bleef. Zijn woorden eindigden met een eenvoudige maar krachtige boodschap: dat deze school in kleine dingen groot kan zijn. En dat hij er altijd van zou blijven houden.
Een school die hij niet losliet
Na zijn pensioen verdween Hugo niet uit beeld. Integendeel. Wekelijks fietste hij langs de school. Niet uit plicht, wel uit betrokkenheid. Even kijken of alles goed liep. Of het team zich goed voelde. Of SiBe nog altijd die plek was waar mensen elkaar zagen en kenden.
Die nabijheid typeerde hem. Hugo hoefde niet op de voorgrond te staan. Hij was er gewoon. Aanwezig. Betrokken. Voor collega’s, oud-collega’s en iedereen die met de school verbonden bleef.
Ook dat maakte hem herkenbaar voor generaties medewerkers: iemand die bleef zorgen, ook zonder functie of titel.
Samen Kerst vieren
Op 19 december werd Hugo nog samen gezien met het team en enkele oud-collega’s. Er werd Kerst gevierd. Er werd gelachen, herinneringen gedeeld en vooruitgekeken. Er werd getoast op de toekomst en op de gezondheid.
Dat moment krijgt nu een andere betekenis. Wat toen een warm samenzijn was, is vandaag een blijvende herinnering. Een laatste keer samen. Zonder het te weten.
Groot in eenvoud
Het SiBe-schoolteam spiegelde bij dit afscheid bewust Hugo’s eigen woorden. Niet door ze letterlijk te herhalen, maar door dezelfde gedachte vast te houden. Hugo hielp mee bewijzen dat een school niet groot hoeft te zijn om veel te betekenen. Dat aandacht, trouw en kleine gebaren het verschil maken.
Het afscheid van Hugo Van Dycke is er één met dankbaarheid. Voor wat hij deed, maar vooral voor wie hij was. Een tijdloze dankjewel, gedragen door eenvoud en oprechte verbondenheid.
Rust zacht, Hugo.
